Å ennå merr matte...

Møje skriveing om matte,
mn d e ting som eg ikkje fatte.
Føle meg som et null,
å alt bler bare tull.

I matematikkens verden
eg legge ud på ferden.
I bøgene reise eg langt,
å i matten e eg fangt.

Eg telle stjerner og tal,
kjenne eg bler gal.
Har ikkje roen,
å har nesten muste troen

for eg får kje noge te
å ikkje le.
D e kje bra,
å jer mg ikkje gla.

Derfor vil eg øva,
kanskje prøva
å få te matten
så eg kan skryda te katten.

Oi, eg har jo kje katt,
for i går an satt
dum som et brød.
Å så va an død.

Sånn e kje lett nei,
e jo dum som en sei.
For matte
e noge eg ikkje fatte.

D vett du nå,
at eg irritere meg blå.
Eg vil kje merr for denne gang.
Dagen blei for lang.

Eg har gitt opp,
seie stopp.
Aldri merr vil eg ver her,
for du bare ler.

Sga du le av meg?
Då stoppe eg deg.
Banke dg blå.
D jer eg nå.

Så ler eg av deg,
for du blei bankt av meg.
Du ligge i ein søleputt,
for nå e d slutt.

Nå he eg d fint,
for av meg du blei pint.
Så nå jer eg opp,
å seie stopp!